Woensdag 13 mei 2025, Hinterschmiding Duitsland.

Alsof ik Winnetou was die over de prairie tuurde…

Toen ik deze morgen wakker werd, en mijn telefoon nam om het uur af te lezen, stond daar 4u11. Omdat ik de wekker ingesteld had op 4u30, bekroop me het gevoel om de resterende kleine twintig minuutjes nog te blijven liggen. Maar ik kon aan de verleiding weerstaan, en stapte resoluut het bed uit. 

Het was ijzig koud in de slaapkamer, in het hele huis eigenlijk. Aangezien vrouwlief met ons hondje van de Spaanse zon aan het genieten was, had de avond ervoor de verwarming al uitgezet. Alles behalve comfortabel, zo bleek.

Ik had afgesproken met Jos, mijn vaste motorpartner, om om 6 uur samen te komen op de parking aan de E313 in Tessenderlo, zo’n klein uurtje rijden van bij mij thuis. Waarschijnlijk zelfs korter op dat uur van de dag.  

Het was nog stikdonker toen de garagepoort achter mij dichtrolde en ik de weg opdraaide. De baan was nog nat van de regen van de afgelopen nacht en de thermometer op mijn motor wees 7,5 graad aan. Maar ik was goed voorzien kwa kledij, dat laagje meer en extra thermo ondergoed kwamen goed van pas.

Deze keer, na een lange rustperiode, en onbetaalde vakantie, zijn Mevrouw Boeking en Mijnheer Goegel weer van de partij. Ik had ze bij mijn Canadareis van verleden jaar niet nodig gehad, gezien het door een reisbureau georganiseerde reis was. 

Alsof we elkaar getelefoneerd hadden kwamen we samen toe aan het tankstation waar we onze motoren vol tankten.

De dageraad stak zijn kop op, en we zagen de laaghangende zon door de bomen priemen die mij zodanig verblindde dat ik mijn linkerhand ter afscherming boven mijn ogen moest houden alsof ik Winnetou was die over de prairie tuurde. Maar al snel was deze zon verdwenen, en zware donkergrijze en dreigende wolken namen haar plaats in. Het bleef gelukkig bij dreigen en het bleef de hele dag zo goed als droog.

Deze keer gaat de motorreis richting Roemenië om dan met een grote boog noordwaarts naar Hongarije, Slovakije en het zuiden van Polen terug te keren. Kwatongen beweren dat we Roemenië hebben uitgekozen om daar “de stukken gaan op te rapen” waar ik twee jaar geleden door een val mijn voet brak. Er zit een bodempje van waarheid in, want de eigenlijke route begint op die plek, of daar toch ongeveer.

Na een kleine 300 km, al een heel eind in Duitsland, moest er bijgetankt worden. We draaiden de parking van een zogenaamde “Autohof” op en tankten de motor vol. Wij zelf namen vrede met een “Brödgen mit butter und spiegeleier mit Spek” zoals dat daar in het restaurant op het elektronisch bestelbord stond te lezen.

We schoten goed op, althans de eeste 500 km, tot er daar op de A3 tussen Wurtsburg en Neurenberg een monsterfile stond. Ontelbare vrachtwagens namen ki-lo-me-ters lang de twee rechter rijvakken in beslag. De personenwagens en wijzelf waren hier licht in het voordeel en konden door "onverklaarbare omstandigheden", sneller aanschuiven. Uiteindelijk verloren we toch nog een uur de tijd. Maar niet geklaagd we hadden meer tijd dan de meeste kostverdieners in die file.

Mevrouw Boeking zocht, en vond, een knus hotelletje in Hinterschmiding een klein onooglijk Beiers dorpje op een boogscheut van het drielandenpunt Tjechië- Duitsland- Oostenrijk. Ik vroeg aan Mijnheer Goegel hoe ver is een boogscheut eigenlijk. Zoek het eens op zei hij. :-)

De teller op mijn motor wees 858 km aan, meer dan genoeg voor één dag, toch?

Morgen brengen we een bezoek aan onze gemeenschappelijke Oostenrijkse motorvriend Hans Martin om daarna verder richting Brasov te rijden waar we de volgende dag hopen aan te komen.

Schlaf gut!

H.