Cargary Canada, Maandag 15 september 2025.
16 september 2025 - Calgary, Canada
Ik dacht aan een grote beer en haar jong...
Onze laatste rit op de motor zit er intussen op. We hebben de Harleys gaan afleveren in de Harley Davidson winkel in Cargaly.
Ik ben nu in het Sandman Hotel. Een wolkenkrabber van 23 verdiepingen in het centrum van de stad. Een hotel de naam waardig, en als het eten hier straks meevalt, wat ik eigenlijk ook verwacht, krijgt het van mij 5*****.
Het was deze morgen mistig en grauw, het wolkendek was dik en donker, maar het regende niet, nog niet.
Het was een vrije rit vandaag, dat wil zeggen dat ieder voor zich de GPS route naar eigen dunken mag volgen. We werden om twee uur in de namiddag bij ons hotel verwacht, om vandaar gezamenlijk naar de Harley winkel te rijden, om de motors in te leveren. Wat ook zo gebeurde, ondanks de GPS problemen van onze gids, die er dan, ongewild weliswaar, nog een toerke "Cargaly Sightseeing" bijlapte.
Die machines hebben mijn hart niet gestolen, zoals men soms zegt, maar ik heb er goed mee leren rijden en U-turns draaien zonder eendenpasjes te maken, das toch ook al iets.
Ik besloot tegen mijn gewoonte in om met de groep van de gidsen mee te rijden. We waren nog maar net vertrokken of we werden al getrakteerd op flinke buien. Omdat ik dacht dat iedereen bij het vertrek zijn regenpak had aangedaan, ik zag vele gele jassen, stopte ik langs de weg om het mijne aan te trekken. De anderen reden verder, en ik was op inhalen aangewezen. Dat zou een tijdje gaan duren want ze reden op maximum toegelaten snelheid, en met die regen durfde ik niet veel harder, temeer daar ik in de loop van de week zag dat mijn voorband bijna kletskop was.
Gedurende die "inhaalsessie" zag ik op een paar honderd meter voor mij, twee dieren langs de weg in de grasberm lopen. Maar gezien het vizier van mijn helm een beetje aangedampt was en er regendruppels overheen parelden, kon ik niet onderscheiden van welk soort of ras ze waren. Ik dacht aan een grote beer en haar jong, maar dan groter dan het exemplaar dat we in Roemenië ooit hadden gezien.
Toen ik dichter bij kwam bleken het een koe met haar kalfje te zijn. Ze hadden zelfs identificatieplaatjes in hun oor. Dus erg wild zullen ze niet geweest zijn, mijn gedacht. En ja, om koeien te zien moet je speciaal naar Canada komen, of juist niet?
Ik had geluk deze keer, het inhalen van de anderen was veel sneller dan ik had gedacht, want iets verder stond de hele groep langs de kant... om hun regenpakken aan te trekken.
Na ongeveer 150 km stopten we langs de weg bij een Saloon annex hotel, het was intussen opgehouden met regenen, en we ontdeden ons van die "vervelende plastieken zweetpakken".
Ik dronk er een koffie, een regular zoals ze dat hier meestal noemen, en bestelde chickenwings om de opkomende honger te stillen. Ik maakte nog wat foto's van het interieur van dit, toch wel speciale café, voor mijn blog en mijn fotoboek.
Stilaan verlieten we de Rocky Mountains, we reden veelal op 2000 meter boven het zeeniveau, en het landschap veranderde van grote rotspartijen en hoge bergen, naar glooiende weilanden en graanvelden.
Dit is meteen het einde van deze prachtige motorreis, waarvan ik nog lang van zal kunnen nagenieten, tijdens het maken van mijn fotoboek.
Tot nog eens,
H.
PS: Ik kan voorlopig geen foto's op de blog plaatsen, gezien mijn Iphone stuk is en ze (nog) niet op de cloud staan. Het komt nog, beloofd!
Verder een goede thuiskomst en tot in Spanje
Mooie reis. Ik heb er samen met jou van genoten.
Leuk om alweer te hebben kunnen volgen hoe wonderschoon het daar is.
Behouden terug reis en tot binnenkort.
groetjes van "de clan Loots uit Veurseleir"
wat fijn dat u straks kan nagenieten van deze wondermooie vakantie in Canada !!
Beren , koetjes en kalfjes, hoge bergen , water en vooral heel veel groen , het zal nog lang u nazinderen !!
Tot ziens in Brasschaat.
Groeten uit Gierle.
Goede terugreis en doorsteek naar Spanje. 🤗👍