Canmore Canada, Zaterdag  13 september 2025.

De hele dag reppen en achtervolgen....

"Ontbijt om 06u00 in motorkledij" stond er in het whatsapp berichtje van de groep. Daar had Jan onze 2de gids al zijn charmes voor moeten gebruiken om dat van het hotelmanagement gedaan te krijgen.

Hij had beter zijn charmes thuis gelaten, dan had ik nog een uur langer in bed kunnen blijven liggen.

Het bleek ook dat ik een Whatsappke gemist had, want er was gevraagd om de avond ervoor nog te tanken, gezien het krappe tijdsbestek van de dag.

Een snel ontbijt was hiervan het gevolg en om twintig na zes zat ik al om mijnen Harley richting pompstation. De themometer op mijn motor vertelde me dat het 11 graden was, maar ik was erop gekleed, althans dat dacht ik toch.

Het was nog helemaal duister, en de kans om wildlive zoals beren, elanden of berggeiten voor de wielen te krijgen was groot, want bij het krieken van de dag steken deze kerels veelal de straat over. Ik heb altijd gehoopt om er nog enkele te zien te krijgen voor mijn vertrek naar huis. Maar eerlijk gezegd nu liever niet.

Ik kwam al vrij snel aan bij een groot tankstation met een zestal pompen voor auto's en nog evenveel voor vrachtwagens. Maar op de verlichte display van al die pompen stond letterlijk "Sorry not availible today". 

De dageraad was inmiddels komen opdagen, toen ik bij het volgende station stopte. 

Ik had ondertussen het tanksysteem van dit land al onder de knie. Je hebt de keuze tussen drie soorten benzine, de zogenaamde Regular, de Extra en tenslotte de Supreme. Ik tankte mijn bak vol met Regular, de goedkoopste, en zette full speed koers terug naar het hotel waar iedereen al met ronkende motoren klaar stond. Mijn reistas die ik had klaargezet in de lobby van het hotel voor mijn vertrek, was al in de volgwagen gezet. Bedankt vrienden.

Het vroege ontbijt en daaraan gepaard gaande vroege vertrek was te wijten aan het feit, dat we om 11u20 de shuttlebus moeten halen om de Columbia Icefield Gletsjer te bezoeken, zo'n 250 km verderop in de provincie Alberta. 

In Alberta passeren we een tijdzonegrens en is het daar één uur later dan in Britisch Columbia waar we vandaan komen. Dat maakte het tijdsframe nog wat krapper.

De temperatuur zakte tot 8 graden, en ik kreeg het verduiveld koud. Als dat zo gaat blijven duren ga ik nog onderkoeld geraken, dacht ik. Bovendien ging er een oranje lichtje branden op het dashboard van mijn motor, ook dat nog.

Een reden temeer om te stoppen en uit mijn reistas in de volgwagen mijn T-shirt met lange mouwen te nemen om bij aan te trekken. Ik stopte op een smalle parking langs de weg, maar de volgwagen reed me gewoon voorbij, what the f...

Er zat niets anders op dan mijn regenpak, dat in mijn motorkoffer zat, aan te trekken, en zo hard als het van de overheid mocht, de achtervolging in te zetten.

Net bij het kruispunt in Jasper waar er bij moest bijgetankt worden, wegens geen pompstations de eerste 120 km, haalde ik hen bij.

Het tankstation waar er normaal zou getankt worden was verleden jaar in oktober afgebrand, samen met enkele honderden hectaren een bossen en natuur. We zagen overal de resten, hoge bomen waren herschapen in zwartgeblakerde telefoonpalen en de kleintjes leken wel grote opgebrande lucifers met hier en daar nog een troosteloos verschrompeld zijtakje.

We tankten bij het gloednieuwe station en zetten onze weg verder over de legendarische "Icefields Parkway". 

Deze iconische route slingert zich langs torenhoge bergtoppen, prachtig witte gletsjers, kraakheldere meren en duizelingwekkende diepe valleien. Dit kan ik gewoon rekenen tot de mooiste locaties die ik in mijn leven heb gezien. Ik ben er misschien enkele vergeten :-). Het geheugen van mijn iPhone staat vol met mooie plaatjes, zodat iedereen een beetje kan meegenieten.

Toen twee elanden de weg wilden oversteken moest onze gids hard in de remmen om deze te ontwijken. Ik heb ze, spijtig genoeg, niet gezien omdat ik, wegens wegwerkzaamheden, bij een verkeerslicht moest stoppen en op achtervolgen aangewezen was... weeral.

We bezochten de Athabasca Falls en en later ook de Gletsjer met dezelfde naam. Weerom een indrukwekkende gebeurtenis. 

We werden met een toeringcar naar de voet van de gletsjer gebracht om daar over te stappen een gigantische bus op traktorwielen. Deze bus bracht ons tot boven op de gletjes. Daar stopten we uit om een wandeling te maken door het smeltend ijs. De fototoestellen en GSM’s hadden, bij manier van spreken, hun handen vol om foto’s te schieten, de ene al gekker dan de andere.

Later bracht die toeringcar ons wat verderop naar de Skywalk, een glazen platform dat 280 meter boven de Sunwapta Vallei uitsteekt (bron Roadbook).

We reden de Icefield Highway verder af om te genieten van het uitzicht langs beide zijden van de weg op ongeveer 2000 meter boven zeeniveau. Onbeschrijfelijk mooi.

Na deze indrukwekkende maar vermoeiende dag rust ik uit in een hotel in Canmore met de zeer toepasselijke naam “Canmore Rocky Mountains Ski Lodge”.

Tot de de volgende,

H.