Maandag 25 mei, Brasschaat België.

Er zaten twee vrouwelijke politieagenten onder een tentje te keuvelen…

Toen we afgelopen zaterdag door de poort van het, tot B&B omgevormd kasteeltje, de baan opdraaiden was het fantastisch goed weer.

We hadden ruim onze tijd genomen om ons in onze motorkleren te hijsen en de reistassen in de motors te laden. Het was tegen den tienen, zoals we zeggen, en de zon stond al redelijk hoog aan de hemel.

De asfaltweg die door de velden en over de heuvels slingerde, en ons naar de inmiddels gekende 94 leidde lag er uitstekend bij. Heerlijk cruisen van dorp naar dorp onder een stralende zon bij een temperatuur van juist geen 20 graden. Dat is waarom we motorrijders zijn geworden, zie.

We naderden al snel, te snel, de eentonige hoofdbaan en reden daarna nog een stuk over de A4 autostrade, welke we juist voor de Duitse grens verlieten. Om dan het laatste stuk van onze geplande route over de kleine baantjes te rijden.

De grensovergang naar Duitsland liep niet echt naadloos, zoals dat het geval was bij het binnenrijden van Polen vanuit Slovakije enkele dagen geleden.

Er was praktisch geen verkeer, het was immers zaterdag en bovendien reden we op een binnenweg.

Aan de Poolse kant stond er een zwaar bewapende militair in “battledress”, die ons zonder kijken doorliet. Aan de Duitse kant was er een wegversmalling op de al niet zo brede baan.

Ik vertraagde omdat de auto voor mij dat ook deed. Er zaten twee vrouwelijke politieagenten onder een tentje te keuvelen, zo leek het.
Met een half goedkeurende blik gaf een van hen aan dat we konden doorrijden. Langs hier zou niemand ooit Duitsland kunnen binnenvallen, zei ik sarcastisch.

Het einde van onze reis ligt bij de Berzdorfer See een groot kunstmatig meer dat ontstaan is door bruinkoolwinning, en sinds 1998 een recreatiepark is.
Toen ik dat bij het samenstellen van de routes bekeek op Google Satelite, zag het er erg uitnodigend uit.
Maar bij aankomst aldaar was het niet toegankelijk voor motorvoertuigen.

De eerste mogelijkheid om iets te eten of te drinken lag op vier kilometers. Alleen toegankelijk met de fiets of te voet. Niet voor ons dus … 

We stelden daar onze GPS’en in op “Thuis”. Nog 864 km zei Mijnheer Goegel. Twee dagen dus, langs de autostrades dwars door Duitsland. Vroeemmm!!

Hierbij stoppen tevens mijn dagelijkse reisindrukken. Het was me telkens een plezier om iedere volger te informeren over de belevenissen van Jos en Ik gedurende deze bijna 14 daagse trip.

Ik dank iedereen die het heeft willen lezen en zeker zij die de moed en de volharding hebben gehad om te reageren op mijn blog. 

Tot nogeens,

H.